Tutuklama: 11 Şubat 2018'de işgal altındaki Simferopol'de Kostyantyn Davidenko, meslektaşlarının ofisinden çıkıp arabasına doğru yürürken yakalandı. Üzerine sivil kıyafetli ve maskeli, tanınmayan dört kişi atladı, yere yatırıp dövdüler, kelepçelediler ve minibüse koydular. Pavlyuk Caddesi'ndeki bir bodruma götürdüler ve birkaç saat boyunca suçlama ve formalite olmadan dövdüler. FSB Kaptanı Pavel Shentyayev, Davidenko'nun Ukrayna lehine casusluk şüphesiyle tutuklandığını belirtti. Kendisi açıkça şöyle dedi: "Bir planım var – yılda üç casus yakalamam gerekiyor, böylece binbaşı olabilirim ve terfi için Moskova'ya gidebilirim. İtirafınız benim raporlarım için formalite."

Hüküm: Davidenko sorgulandıktan sonra uçakla Moskova'ya götürüldü, burada Lefortovo Mahkemesi ona tutuklama kararı verdi – Lefortovo öncesi gözaltı merkezinde tutuklu kalması. 6 Haziran 2019'da Kırım "Yüksek Mahkemesi" Kostyantyn Davidenko'yu Rusya Ceza Kanunu'nun 276. maddesi (casusluk) uyarınca 10 yıl 6 ay ağır rejim kolonisine mahkum etti. 15 Ekim 2019'da Rusya Yüksek Mahkemesi cezayı 7 yıla indirdi. Saratov bölgesindeki 23 numaralı ceza kolonisine gönderildi. 24 Ağustos 2025'te Ukrayna ile Rusya arasındaki 68. esir değişimi kapsamında serbest bırakıldı.

Kostyantyn Oleksandrovich Davidenko 1 Temmuz 1986'da doğdu. Donetsk bölgesi sakini. İşgal altındaki Kırım'da Ukrayna yasalarına göre değerlendirme faaliyetleri yürüttü – bağış ve miras sözleşmelerini Ukrayna hukukuna göre düzenleyerek Kırım'ın Ukrayna'ya ait olduğunu hukuken teyit etti. Görüşlerini asla gizlemedi. Bir çocuğu ve eşi var.

Hapishane koşulları son derece zorluydu. Lefortovo'da psikolojik işkence uygulandı: sürekli aydınlatmalı tek kişilik hücre, 24 saat radyo – "Spas" veya "Zvezda", yetersiz beslenme. Krasnodar'da 14 kişilik transit hücrede 54 kişi tutuldu: tahtakuruları, hamam böcekleri, fareler. Saratov'daki 23 numaralı kolonide daha sert fiziksel işkence yapıldı: "çemberde yürümek, 'Katyuşa' şarkısını söylemek zorunda kaldılar". Davidenko bir ay hücrede kaldı.

2023 yılında kolonide inme geçirdi – yüzünün sağ tarafında kısmi felç, görme ve işitme kaybı. Tam ölçekli işgalin başlamasından sonra "Ukraynalı casus" statüsü nedeniyle koşullar daha da zorlaştı.

10 Şubat 2025'e kadar kolonide kaldı, ardından göçmenler için Engels'teki öncesi gözaltı merkezine sözde sınır dışı edilmek üzere nakledildi. 11 Ağustos'ta müdür değişim hakkında bilgi verdi. Engels'teki askeri havaalanında askeri polise teslim edildi, gözleri bağlı olarak uçağa bindirildi. Gomel'de (Belarus) indikten sonra otobüslere bindirildi, sınıra götürüldü ve serbest bırakıldı. "Yol boyunca Ukrayna bayraklarıyla insanlar duruyordu. Bu kelimelerle ifade edilemez," dedi Davidenko.

Dönüşünden sonra Davidenko, "Sivil Esirler" adlı hayır kurumunun başına geçti ve diğer serbest bırakılanlara yardım ediyor. Devletin sistematik desteğinin eksikliğini sert bir şekilde eleştiriyor: "Esirlerden sonra insanlar sosyalleşemiyor. Onlar için vaka yönetimi kurumu sadece kağıt üzerinde devlet düzeyinde çalışıyor." Uluslararası Kızılhaç Komitesi'nin işkence sonrası tedaviyi finanse etmeyi reddettiğini belirtiyor, çünkü bunun için işkence gerçeğinin resmi olarak tanınması gerekiyor ve bu, tarafsızlık beyanlarına aykırı. Esirler için tazminat mekanizmaları hakkında soru soruyor: "7 yıl esaretteyken işim çöktü, müşteri kaybettim ve becerilerimi kaybettim. Devlet adaletin yeniden sağlanması için bir mekanizma düşünmeli."

Açık kaynaklardan alınan bilgiler: Kremlin Siyasi Mahkumlarının Aileleri Birliği, Kharkiv İnsan Hakları Grubu, Suspilne Kırım, KırımSOS.

Fotoğraf: Kremlin Siyasi Mahkumlarının Aileleri Birliği.

Güncelleme tarihi: 03.07.2026.