Zatrzymanie: Po aneksji Krymu przez Rosję w 2014 roku Balukh odmówił przyjęcia rosyjskiego obywatelstwa i demonstracyjnie wywiesił nad swoim domem flagę Ukrainy, a na fasadzie pojawiła się tabliczka „Ulica Bohaterów Niebiańskiej Sotni 18”. Z powodu pro-ukraińskiej postawy był nieustannie poddawany presji przez okupacyjne władze. W 2013 roku uczestniczył w Euromajdanie w Kijowie.

8 grudnia 2016 roku funkcjonariusze FSB Rosji przeprowadzili przeszukanie w domu Natalii Balukh – żony Wołodymyra – we wsi Serebrianka w rejonie Perekopskim na Krymie i twierdzili, że znaleźli na strychu 89 nabojów oraz kilka lasek trotylu. Balukh i jego obrońcy utrzymywali, że amunicja została podrzucona. Tego samego dnia został zatrzymany. Przeszukania u Balukha były przeprowadzane także wcześniej. W czerwcu 2016 roku został skazany na 320 godzin prac społecznych za „znieważenie przedstawiciela władzy”, jednak wkrótce zamieniono je na 40 dni kolonii osiedleńczej.

Wyrok: 16 stycznia 2018 roku kontrolowany przez Rosję Sąd Rejonowy w Rozdolnym na Krymie skazał Balukha na 3 lata i 7 miesięcy kolonii o ogólnym rygorze oraz grzywnę 10 tysięcy rubli. W lipcu 2018 roku sąd wydał kolejny wyrok za rzekome „dezorganizowanie działalności aresztu tymczasowego” – łączna kara wzrosła do 5 lat kolonii. W październiku 2018 roku Sąd Najwyższy Krymu skrócił wyrok o miesiąc. 7 września 2019 roku Balukh został zwolniony w ramach dużej wymiany między Ukrainą a Rosją według formuły 35 na 35. W ostatnim słowie podczas procesu powiedział: „Nie chcę, aby kiedyś moi potomkowie, dzieci całej Ukrainy, zarzuciły mi, że gdzieś się przestraszyłem, okazałem słabość”.

Wołodymyr Hryhorowycz Balukh urodził się 8 lutego 1971 roku we wsi Serebrianka w rejonie Perekopskim (wcześniej – Rozdolnym) na Krymie – i całe swoje życie tam mieszkał. Ukończył agrouniversytet w Symferopolu, pracował jako inżynier ds. oszczędzania wody w lokalnym kołchozie i prowadził własne gospodarstwo rolne na dwóch działkach ziemi, gdzie uprawiał pszenicę. Był starostą lokalnego kościoła. W 2006 i 2010 roku kandydował do Rady Najwyższej ARC z ramienia Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów.

Podczas uwięzienia Balukh prowadził strajk głodowy przez ponad 200 dni, domagając się uznania statusu obywatela Ukrainy i dostępu do konsula. Odbywał karę w kolonii karnej nr 4 w mieście Torżok w obwodzie twerskim Rosji. Był systematycznie poddawany presji: długotrwałe przebywanie w karcerze i ograniczenie dostępu do adwokata. Długotrwały strajk głodowy spowodował poważne problemy zdrowotne – po zwolnieniu przechodził leczenie w „Feofanii”.

Po zwolnieniu Balukh osiedlił się w Kijowie. Z początkiem pełnoskalowej inwazji 24 lutego 2022 roku wstąpił do 130 batalionu Sił Obrony Terytorialnej Sił Zbrojnych Ukrainy (pseudonim „Carski Scyt”), walczył pod Kijowem i na wschodzie Ukrainy. Później z powodu stanu zdrowia musiał opuścić służbę. Obecnie zajmuje się wolontariatem i działalnością społeczną w Kijowie, aktywnie wypowiada się na temat losu ukraińskich jeńców wojennych. Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 2018 roku wymieniło Balukha z imienia i nazwiska w swojej rezolucji o prawach człowieka na Krymie – co jest niezwykle rzadkim precedensem.

Wykorzystano informacje z otwartych źródeł: Przedstawicielstwo Prezydenta Ukrainy w ARC, Hromadske, Radio Swoboda (Krym.Realii), Ukraińska Prawda, Suspilne Krym, Krymska Solidarność, RBK-Ukraina.

Zdjęcie: ZMINA.

Data aktualizacji: 03.07.2026.