Zatrzymanie: 30 lipca 2016 roku funkcjonariusze FSB Rosji zatrzymali Redwana Sulejmanowa na lotnisku w Symferopolu. Przez prawie dwa tygodnie nie było informacji o jego miejscu pobytu. Dopiero 12 sierpnia 2016 roku FSB opublikowała nagranie z jego przesłuchania, równocześnie z nagraniami zatrzymanych Jewhena Panowa i Andrija Zachteja, twierdząc, że ujawnili „ukraińską grupę dywersyjną” na okupowanym Krymie. Według rosyjskich służb specjalnych, Sulejmanow rzekomo współpracował z Głównym Zarządem Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy, miał otrzymać rosyjski paszport, zatrudnić się na lotnisku lub dworcu autobusowym w Symferopolu, zbierać informacje o obiektach wojskowych i znaleźć miejsca do umieszczenia ładunków wybuchowych. Te twierdzenia stały się podstawą kampanii informacyjnej FSB dotyczącej tzw. „sprawy krymskich dywersantów”.

Wyrok: 10 sierpnia 2017 roku kontrolowany przez Rosję Sąd Rejonowy w Symferopolu uznał Redwana Sulejmanowa za winnego świadomego fałszywego zawiadomienia o akcie terroryzmu, popełnionym przez grupę osób (art. 207 ust. 2 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej), i skazał go na 1 rok i 8 miesięcy pozbawienia wolności w kolonii o ogólnym rygorze. Ponadto sąd nakazał mu zapłacić ponad 3,7 mln rubli jako odszkodowanie za rzekome szkody wyrządzone przeprawie kerczeńskiej, lotnisku w Symferopolu, dworcowi autobusowemu w Sewastopolu i rosyjskim służbom ratunkowym.

Ostatecznie sprawa karna została przekwalifikowana na art. 207 ust. 2 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej — „świadome fałszywe zawiadomienie o akcie terroryzmu, które spowodowało znaczne szkody”. Według śledztwa, będąc na lotnisku w Symferopolu, Sulejmanow zadzwonił na policję i połączył dyżurnego z osobą, która zgłosiła rzekome zaminowanie lotniska, centralnego dworca autobusowego w Symferopolu, przeprawy kerczeńskiej i innych obiektów transportowych. Ta wersja stała się podstawą oskarżenia, choć w sądzie nie przedstawiono żadnych dowodów na przygotowanie dywersji ani związki z innymi osobami w „sprawie krymskich dywersantów”.

Redwan Sulejmanow to Tatar krymski, urodzony w 1990 roku, pochodzi z wioski Iwaniwka w rejonie symferopolskim Autonomicznej Republiki Krymu. Przed okupacją Krymu pracował jako strażnik w areszcie śledczym nr 1 w Symferopolu i służył w Siłach Zbrojnych Ukrainy na kontrakcie. Po okupacji półwyspu w 2014 roku odmówił przejścia na służbę do Rosji, zrezygnował z Sił Zbrojnych Ukrainy i przeprowadził się do Zaporoża, gdzie pracował jako budowlaniec. Do Krymu przyjeżdżał okresowo, aby odwiedzić rodziców. Nieżonaty. Pomimo głośnych oświadczeń o przygotowywaniu dywersji, podczas śledztwa FSB nie udało się potwierdzić tych oskarżeń.

Po zatrzymaniu funkcjonariusze FSB przeprowadzili przeszukanie w domu jego rodziców w rejonie symferopolskim. Krewni informowali, że przez długi czas nie mogli się z nim zobaczyć, a adwokat z urzędu nie zalecał angażowania niezależnej obrony. Według matki, podczas pobytu w areszcie śledczym stan psychiczny Redwana był bardzo ciężki. W jednym z wywiadów adwokat Emil Kurbedinow opowiadał, że podczas widzeń Sulejmanow często włączał hymn Ukrainy i płakał, ciężko znosząc uwięzienie i izolację.

Podczas procesu sądowego Sulejmanow przyznał się do winy jedynie w części dotyczącej samego telefonu, jednak nie zgadzał się z wysokością zgłoszonych szkód. Obrona domagała się przekwalifikowania oskarżenia na art. 207 ust. 1 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej, który przewiduje znacznie łagodniejszą karę. Mimo to, w październiku 2017 roku Sąd Najwyższy Republiki Krymu pozostawił wyrok bez zmian.

Wiosną 2018 roku Redwan Sulejmanow w pełni odbył zasądzony wyrok i został zwolniony z kolonii o ogólnym rygorze w obwodzie kirowskim w Rosji. Po zwolnieniu wrócił na Krym.

Sprawa Redwana Sulejmanowa była pierwszą w tzw. „sprawie krymskich dywersantów”, którą FSB wykorzystała do stworzenia publicznego narratywu o rzekomej działalności ukraińskich grup dywersyjnych na terytorium okupowanego Krymu. Pierwotne oskarżenia o przygotowywanie dywersji i współpracę z ukraińskim wywiadem wojskowym nie znalazły potwierdzenia w sądzie i zostały faktycznie sprowadzone do sprawy o fałszywe zawiadomienie o zaminowaniu. Organizacje praw człowieka zwracały uwagę na sprzeczności w wersji śledztwa, długotrwałe ukrywanie miejsca pobytu zatrzymanego, brak niezależnej obrony na początkowym etapie postępowania oraz wykorzystanie nagrań z „przyznaniami się” do kampanii informacyjnej FSB.

Wykorzystano informacje z otwartych źródeł: Krymskotatarski Ośrodek Zasobów, KrymSOS, Hromadske, Ukraińska Prawda, Krym.Realii, ZMINA, ATR.

Zdjęcie: ATR.

Data aktualizacji: 09.07.2026.