Zatrzymanie: 9 listopada 2016 roku funkcjonariusze FSB Rosji zatrzymali go w okupowanym Sewastopolu razem z Ołeksijem Bessarabowem i Dmytrem Shtyblikowem w tzw. „sprawie ukraińskich dywersantów”. Władze rosyjskie twierdziły, że mężczyźni rzekomo przygotowywali dywersje na obiektach wojskowych i cywilnych Krymu na zlecenie ukraińskiego wywiadu. Sam Wołodymyr Dudka kategorycznie zaprzeczył wszystkim oskarżeniom i poinformował, że po zatrzymaniu stosowano wobec niego presję psychiczną i nakłaniano do samooskarżenia. Ukraińscy i międzynarodowi obrońcy praw człowieka podkreślają, że sprawa była sfabrykowana, a dowody uzyskano z licznymi naruszeniami proceduralnymi.

Wyrok: 4 kwietnia 2019 roku Sąd Miejski w Sewastopolu, kontrolowany przez Rosję, uznał Wołodymyra Dudkę za winnego z artykułów dotyczących przygotowania dywersji oraz nielegalnego przechowywania materiałów wybuchowych i skazał go na 14 lat pozbawienia wolności w kolonii o zaostrzonym rygorze. Apelacje obrony zostały odrzucone, a wyrok pozostał w mocy. Centrum Praw Człowieka „Memoriał” uznało Wołodymyra Dudkę za więźnia politycznego. Po etapowaniu był przetrzymywany w kolonii karnej nr 11 w Kraju Stawropolskim Federacji Rosyjskiej.

Wołodymyr Mychajłowycz Dudka urodził się 30 września 1964 roku w mieście Sumy. Uczył się w szkole nr 8 w Sumach przy ulicy Troickiej (obecnie to Gimnazjum Aleksandrowskie). Absolwent z 1982 roku. Po szkole pracował w Sumskim NPO im. Frunze.

Od 1982 roku służba w Siłach Zbrojnych ZSRR. Po ukończeniu 41. szkoły marynarki wojennej (Mikołajów) odbywał służbę zasadniczą w jednostkach łączności Floty Bałtyckiej. W 1983 roku rozpoczął, a w 1988 roku ukończył wydział radiowywiadu Kaliningradzkiej Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Po szkole służył w 112. brygadzie okrętów wywiadowczych Floty Czarnomorskiej (osiedle Mirny nad jeziorem Donuzław na Krymie) na SRZK „Odograf”, potem „Ocean”. Wielokrotnie brał udział w misjach bojowych okrętów wywiadowczych na Morzu Śródziemnym i Atlantyku. Od 1996 roku w składzie Marynarki Wojennej Ukrainy. Od 1997 do 2001 roku dowódca okrętu dowodzenia „Symferopol” MWU. Brał udział w ćwiczeniach „Sea Breeze-96”, „Sea Breeze-97”. Przyjmował na pokładzie okrętu prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmę. Po 2001 roku służył na różnych stanowiskach w zmianie operacyjnej Punktu Dowodzenia Sztabu MWU.

Po przejściu na emeryturę w 2009 roku, do 2011 roku pracował w Miejskiej Administracji Sewastopola, potem jako inżynier ds. bezpieczeństwa w mobilnym oddziale Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, który zajmował się rozminowywaniem sztolni Inkermanu i miejsc walk z okresu II wojny światowej na górach Mekenzijewych. Po okupacji Krymu przez Rosję pozostał w Sewastopolu, pracował na cywilnym stanowisku w MNS RF.

Według rodziny i kolegów, nie zajmował się działalnością polityczną i nie miał związku z żadnymi grupami dywersyjnymi. Podczas śledztwa obrona wielokrotnie twierdziła, że materiały wybuchowe zostały podrzucone, a główne dowody uzyskano z naruszeniem prawa.

Podczas pobytu w więzieniu stan zdrowia Wołodymyra Dudki pogarszał się. Rodzina i obrońcy praw człowieka wielokrotnie informowali o problemach z układem sercowo-naczyniowym, przewodem pokarmowym oraz o braku odpowiedniej pomocy medycznej w miejscach pozbawienia wolności. Jego sprawa stała się jedną z pierwszych głośnych spraw przeciwko obywatelom Ukrainy po okupacji Krymu, którą społeczność międzynarodowa uważa za motywowaną politycznie.

Podczas procesu sądowego adwokaci Wołodymyra Dudki wielokrotnie zgłaszali liczne naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu. Obrona zwracała uwagę na niedopuszczalność niektórych dowodów, możliwe stosowanie presji podczas śledztwa oraz brak przekonujących dowodów na przygotowanie jakichkolwiek dywersji. Mimo to, rosyjskie sądy wszystkich instancji pozostawiły wyrok skazujący bez zmian. Ukraińskie i międzynarodowe organizacje praw człowieka uważają tę sprawę za motywowaną politycznie i związaną z prześladowaniem obywateli Ukrainy po okupacji Krymu.

Podczas odbywania kary stan zdrowia Wołodymyra Dudki wielokrotnie budził niepokój. Według informacji jego rodziny i obrońców praw człowieka, cierpi na przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego, jednak nie zawsze otrzymuje niezbędną pomoc medyczną. Ponadto, etapowanie do kolonii położonej daleko od Ukrainy znacznie utrudniło możliwość utrzymywania kontaktu z rodziną i otrzymywania paczek.

Sprawę Wołodymyra Dudki dokumentują Zjednoczenie Krewnych Więźniów Politycznych Kremla, Przedstawicielstwo Prezydenta Ukrainy w Autonomicznej Republice Krymu, Centrum Praw Człowieka ZMINA, Krymska Grupa Praw Człowieka, Medialna Inicjatywa na rzecz Praw Człowieka (MIPL), a także inne ukraińskie i międzynarodowe organizacje praw człowieka. Uznają go za więźnia politycznego i domagają się jego uwolnienia.

Na dzień 9 lipca 2026 roku Wołodymyr Dudka nadal jest nielegalnie przetrzymywany w miejscach pozbawienia wolności Federacji Rosyjskiej. Obrońcy praw człowieka nalegają na jego uwolnienie, zapewnienie odpowiedniej pomocy medycznej i zaprzestanie praktyki motywowanego politycznie prześladowania obywateli Ukrainy.

Wykorzystane informacje z otwartych źródeł:Zjednoczenie Krewnych Więźniów Politycznych Kremla, Przedstawicielstwo Prezydenta Ukrainy w Autonomicznej Republice Krymu, Centrum Praw Człowieka ZMINA, Krymska Grupa Praw Człowieka, Medialna Inicjatywa na rzecz Praw Człowieka (MIPL), Instytut Marynarki Wojennej NU „Odeska Akademia Morska”.

Zdjęcie: Zjednoczenie Krewnych Więźniów Politycznych Kremla.

Data aktualizacji: 09.07.2026r.