Zatrzymanie: W styczniu 2015 roku Sinavera Kadyrova przymusowo deportowano z okupowanego półwyspu na część kontynentalną Ukrainy za odmowę przyjęcia rosyjskiego paszportu oraz z powodu jego działalności na rzecz praw człowieka.

Wyrok: Po okupacji Krymu Federacja Rosyjska zastosowała nielegalne administracyjne wydalenie Sinavera z terytorium okupowanego Krymu w 2015 roku.

Kadyrov Sinaver Ismailovich urodził się pod koniec grudnia 1954 roku – tatarski działacz społeczny, weteran narodowego ruchu Tatarów krymskich, obrońca praw człowieka i jeden z znanych dysydentów okresu sowieckiego. Urodził się w rodzinie deportowanych Tatarów krymskich. Studiował na wydziale języka i literatury krymskotatarskiej w Taszkienckim Instytucie Pedagogicznym, gdzie stał się jednym z liderów studenckiego ruchu krymskotatarskiego. Jeszcze w latach studenckich organizował kampanie informacyjne, wspierał więźniów politycznych i występował za powrotem Tatarów krymskich na historyczną ojczyznę.

Sinaver Ismailovich Kadyrov doświadczył prześladowań politycznych jeszcze za czasów ZSRR. W 1985 roku został aresztowany w Uzbekistanie za aktywny udział w narodowym ruchu krymskotatarskim. W połowie lat 80. władze sowieckie wszczęły przeciwko niemu sprawę karną, oskarżając go o „organizację masowych zamieszek”, „działalność antyradziecką” oraz przekazywanie informacji o dyskryminacji Tatarów krymskich za granicę. W 1985 roku sąd sowiecki skazał Sinavera Kadyrova na trzy lata pozbawienia wolności. Karę odbywał w Jakucji. Po wyroku został przetransportowany do kolonii karnej w Jakucji, gdzie stał się jednym z ostatnich więźniów politycznych Związku Radzieckiego.

Sinaver Kadyrov został skazany i wysłany do kolonii w Jakucji. Podczas jego uwięzienia Tatarzy krymscy organizowali masowe protesty w Moskwie i innych miastach ZSRR, domagając się uwolnienia więźniów politycznych i powrotu narodu do Krymu. Sam Kadyrov wielokrotnie podkreślał, że walka Tatarów krymskich była walką nie tylko o powrót na ojczyznę, ale także o przywrócenie godności narodowej i praw rdzennego narodu.

Po uwolnieniu kontynuował aktywną działalność społeczną, a po powrocie Tatarów krymskich do Krymu stał się jednym z weteranów narodowego ruchu.

Po rosyjskiej okupacji Krymu w 2014 roku otwarcie wystąpił przeciwko aneksji, wspierał Medżlis narodu krymskotatarskiego i zajmował się działalnością na rzecz praw człowieka. W styczniu 2015 roku władze okupacyjne nielegalnie deportowały go z Krymu z powodu odmowy przyjęcia rosyjskiego obywatelstwa. Po tym mieszka na części kontynentalnej Ukrainy i nadal uczestniczy w działalności społecznej związanej z ochroną praw narodu krymskotatarskiego.

Wykorzystano informacje z otwartych źródeł: Ukrinform, Centrum Dziennikarskich Śledztw, Radio Swoboda, ZMINA,

Zdjęcie: Radio Swoboda.

Data aktualizacji: 29.07.2026r.